Perjan Moors, Tweede Kamerlid voor de VVD, woordvoerder “Armoedebeleid, schuldhulpverlening en arbeidsomstandigheden” is trots op de voedselbanken.
Want de overheid kan niet alles oplossen.
SP schaamt zich voor #voedselbanken. Ik ben er trots op. Zij laten zien dat onze maatschappij weerbaar is! Overheid kan niet alles oplossen!
— Perjan Moors (@perjanmoors) December 15, 2015
Inmiddels zijn de terroristische aanslagen van 11 september meer dan 14 jaar geleden. Het islamitisch terrorisme stond in één keer op de kaart en moslims over de hele wereld zijn per direct verdacht.
Veertien jaar geleden, de kleuters en kinderen van toen zijn inmiddels volwassen, met een beroepsopleiding bezig of hebben deze afgerond. Er is een generatie opgegroeid met de gevolgen van 11 september.
En dan blijkt een steeds groter deel van Nederland onze moslims met de nek aan te kijken. Er wordt door politici openlijk geroepen dat er “minder Marokkanen” moeten komen. Dat moslims minder rechten moeten hebben dan anderen of liever nog, het land uit. Dat mensen met een kleurtje terug moeten naar hun “eigen land” of opgehangen moeten worden zodra ze het wagen een blanke schreeuwlelijk tegen te spreken.
Ik heb afgelopen vrijdag flink gevloekt, met tranen in de ogen het nieuws in Parijs gevolgd en me alvast voorbereid op de voorspelbare reacties.
En jawel, ze kwamen hoor…
Lees verder
Het hoge woord is er uit, het Openbaar Ministerie (OM) gaat Geert Wilders vervolgen voor discriminatie vanwege zijn uitspraken dat hij wel eventjes minder Marokkanen zou gaan regelen in Den Haag. En ondanks dat advocaat Gerard Spong al mijmert over een taakstraf in een moskee, zullen we nog heel wat water naar de zee zien stromen voordat het zover is. Over één ding durf ik wel zeker te zijn: Geert Wilders krijgt gelijk.
Dat zou toch apart zijn, dat je tegen een 12-jarige jongen zegt “helemaal alleen naar de toilet geweest? Goed man!”. Of tegen een collega “naar het werk zonder ongelukken? Dat wordt trakteren!”. Toegegeven, misschien heb je wel een collega waarbij dat speciaal is, zou zomaar kunnen, maar daar gaat het nu niet om.
Wanneer 1-op-de-4 werknemers tijdens hun werk te maken krijgt met aggressie, ben ik een bezorgde burger.
Wanneer werkgevers worden opgebeld, lastig gevallen of kapotgeschreven omdat iemand een andere mening dan de jouwe heeft, ben ik een bezorgde burger.
Wanneer nuance garant staat voor laster van opiniemakers en columnisten, ben ik een bezorgde burger.
Ja, ik ben een buitenstaander, draag directe pijn noch verantwoordelijkheid, en misschien oordeel ik veel te makkelijk, het zou zomaar kunnen.
Maar dit verdient de aandacht.
Wie het nieuws volgt, ziet in ons kikkerlandje inderdaad een asiel-crisis: de manier hoe lokale en landelijke politici met de kwestie om gaan is schokkend te noemen. Ik zie politici die dingen willen die al kunnen, politici die dingen roepen die niet bestaan en politici die dingen roepen die nergens op slaan.
We zijn bang: bang voor inbraken, bang voor onze bankrekening, bang voor asielzoekers, bang voor moslims, bang voor strepen in de lucht, bang voor IS. Heel erg bang. Bang voor van alles.
Het dagelijkse nieuws loopt over van beelden vol ellende en dat brengt de angst heel erg dichtbij: rechtstreeks de huiskamer in. Angst verkoopt. Lees verder
FC Groningen maakte een mooi gebaar: ze gaven een aantal mensen de gelegenheid om gratis een voetbal wedstrijd bij te wonen! Doen ze wel vaker, stukje maatschappelijke betrokkenheid naar mensen die geen kaartje kunnen betalen, maar wel voetballiefhebber zijn. Dit keer waren het asielzoekers. Reacties met “ik ga niet, ik koop geen kaartje meer!” waren niet uit de lucht. Een boycot.
